Archief ‘Man & vrouw’
Artikelen in deze categorie:
Uitgeverij Sanoma levert als op bestelling de Nederlandse onderbouwing van het vorige week op dit blog geconstateerde internationale marktpotentieel van vrouwen. In Women Want More stellen onderzoekers Michael Silverstein en Kate Sayre vast dat het economische belang van vrouwen wordt onderschat. Als gevolg daarvan worden vrouwen verkeerd benaderd door bedrijven en niet in de laatste plaats door de financiële sector. En het is deze constatering die nu helemaal wordt bevestigd door het zojuist afgeronde Nederlandse Trendbox onderzoek ‘Zijn domein, haar terrein?’, waarin wordt gekeken naar de rol van vrouwen in een aantal van oorsprong typische mannendomeinen (geld, auto’s en elektronica).
De vrouw blijkt steeds vaker dé financiële expert in het huishouden. Haar rol bij het nemen van beslissingen over financiële producten is groot en meer dan de helft van alle Nederlandse vrouwen (56%) zegt dat zij thuis de financiële zaken regelt.
Interessant is ook dat vrouwen op een andere manier omgaan met financiële zaken, zo bleek al uit Women Want More. Zo ook uit dit onderzoek: vrouwen zijn voorzichtiger bij de aanschaf van financiële producten en ze nemen minder risico. Veiligheid en betrouwbaarheid zijn voor vrouwen significant vaker belangrijke criteria bij de keuze voor een financiële aanbieder dan voor mannen. Conclusie: wie de marktpotentie van vrouwen serieus neemt, zal zich moeten afvragen of het huidige aanbod wel het juiste is. Om nog maar niet te spreken van de marketing van die producten: 73 procent van de vrouwen blijkt zich totaal niet aangesproken te voelen door reclame van financiële dienstverleners. Werk aan de winkel dus, constateert het onderzoek.
Opvallend is overigens dat mannen zelf zeggen meer kennis te hebben over financiële zaken dan vrouwen. Tsja.
Lees meer over het onderzoek van Sanoma.
In de Harvard Business Review van september 2009 een interessant artikel dat de rol van vrouwen in onze economie nou niet eens vanuit de beperkte en immer bedroevende (carrière)mogelijkheden belicht, maar vanuit de gigantische kansen die vrouwen als markt te bieden hebben. Onderzoekers Michael J. Silverstein en Kate Sayre, beiden partners van de Boston Consulting Group, betogen in ‘The Female Economy’ dat vrouwen als markt meer kansen te bieden hebben dan India en China bij elkaar! Dus, vragen ze zich af, ‘why are companies doing such a poor job of serving them?’
De meeste bedrijven blijven zich vooral op mannen richten en doen niet genoeg moeite om uit te zoeken wat vrouwen willen. Terwijl bedrijven die zich er wel in verdiepen en verder weten te komen dan bestaande producten roze maken zichzelf een prachtige positie in de post-crisis economie kunnen verwerven.
In het onlangs verschenen boek Women Want More: How to Capture Your Share of the World’s Largest, Fastest-Growing Market werken de auteurs deze gedachte verder uit. En daarbij zijn ze niet over één nacht ijs gegaan: aan het boek ligt een onderzoek onder 12.000 vrouwen uit 22 landen ten grondslag. Daaruit bleek onder andere dat vrouwen zich, ondanks al hun ‘spending power’ ondergewaardeerd voelen, slecht begrepen en vooral ook slecht geserviced.
De schrijvers gaan dieper in op een aantal branches waarover de ontevredenheid groot is. De financiële sector verdient volgens de schrijvers de prijs als minst sympathieke branche voor vrouwen: paternalistisch, tamelijk respectloos en ongeïnteresseerd ten opzichte van vrouwen en hun specifieke consumentenwensen. Maar tegelijkertijd is het de sector die het meest kan winnen bij ander gedrag.
Lees het boek, of op zijn minst de artikelen en achterliggende onderzoeken die de Boston Consulting Group op haar site heeft gezet, inclusief het oorspronkelijke artikel uit de Harvard Business Review. Zie vooral ook het artikel dat speciaal over vrouwen en financiële dienstverlening gaat: Women Want More (in Financial Services). Met daarin ook de aanbevelingen die de financiële sector wel eens groei voor jaren zou kunnen bezorgen.
In Nieuwe Balansen, één van de twee scenario’s voor de toekomst die Delta Lloyd Groep onlangs met de wereld deelde, staat het ook: macho is zóóó 20e eeuw. (slide 21 van Nieuwe Balansen). De toekomst is aan vrouwelijke waarden, en dat vindt de Amerikaanse (conservatieve) journalist Reihan Salam ook. In een artikel in Foreign Policy (22 juni 2009) betoogt hij dat het einde van de mannelijke dominantie in de wereld in zicht komt. Dat we nu al jarenlang een geleidelijke machtsverschuiving zien naar vrouwen, maar dat de Great Recession waar we nu inzitten een revolutie veroorzaakt. Het is de definitieve doodslag voor wat Salam noemt ‘the macho men’s club called finance capitalism that got the world into the current economic catastrophe’, maar erger nog is dat het een collectieve crisis is voor miljoenen werkende mannen wereldwijd.
Sommige economen en bloggers hebben het al over de ‘He-cession’. Overal ter wereld zijn het vooral de mannen die hun baan kwijt raken. Want het zijn de traditionele mannenbranches als constructie en zware industrie waar de val het hardste gaat, terwijl de traditionele vrouwensectoren – denk aan ambtenaren, gezondheidszorg en onderwijs – beter overeind blijven. Zelfs president Obama zei het onlangs in de New York Times, naar aanleiding van de grote problemen in de auto-industrie: “Women are just as likely to be the primary bread earner, if not more likely, than men are today.”
In het goed onderbouwde en onderhoudende artikel stelt Reihan Salan dat het Y chromosome tot veel narigheid heeft geleid, en daarbij sluit hij aan bij de visie van gezaghebbend econoom Simon Johnson op de financiële oligarchie’. Maar hij schrijft ook dat de opkomst van de vrouwen niet per se leidt tot een betere wereld. Er valt immers, kijk naar de geschiedenis, weinig goeds te verwachten van mannen zonder baan die hun maatschappelijke positie kwijt zijn. En waar in Amerika en Europa de man misschien kan leren omgaan met de nieuwe situatie, voor landen als China acht hij een nightmare scenario van exploderend geweld niet ondenkbaar.
Bereid je voor op de nieuwe wereldorde en lees het artikel in Foreign Policy.
Terug naar boven
