Krijgen de media de schuld van de crisis?

In de Verenigde Staten werd het debat ademloos gevolgd: Jon Stewart van de Daily Show op Comedy Central die de luidruchtige financiele goeroe Jim Cramer met zijn CNBC programma Mad Money (‘In Cramer we trust’) ter verantwoording roept over zijn rol in de beurspaniek. Stewart was dodelijk ernstig dit keer, bijzonder goed voorbereid, en hij won de slag aan alle kanten. Cramer ging diep door het stof.

Een goede en serieuze discussie, vooral fascinerend omdat het genadeloos blootlegde hoe financiele journalistiek (of misschien wel alle journalistiek) vandaag de dag functioneert. ‘Je maakt entertainment van geldzaken,’ verweet Stewart Cramer, ‘but it’s not a f….ing game!’. Volgens Stewart wist Cramer precies wat de banken aan het doen waren en deed hij niets om zijn kijkers te waarschuwen. Integendeel, Cramer lokte klanten voor risicovolle zaken als short selling. Stewart: ‘It was disingenuous at best and criminal at worst.’

Maar hoe verantwoordelijk kan de financiele journalistiek werkelijk worden gehouden? Is het de taak van de media mensen financieel op te voeden? En hoe verwijtbaar is het bijvoorbeeld dat Cramer zakenbank Bear Stearns nog vlak voor de bank omviel kerngezond noemde? Dat is nog maar de vraag: volgens Cramer zelf (en met hem zeggen vele journalisten hetzelfde) was hij net zo verbaasd als iedereen dat Bear en Lehman omvielen en AIG gered moest worden. ‘Those people were my friends,’ klaagt hij herhaaldelijk tijdens het debat met Stewart, en die vrienden hadden hem belazerd. ‘I had a lot of CEO’s lie to me on the show. It was very painful.’

En dat laatste maakt de discussie tussen Cramer en Stewart zo interessant: dicht tegen je bronnen aanschurken, helpt niet de zaken helder te blijven zien. Te vaak lijken journalisten en programmamakers het zicht op de werkelijkheid te verliezen, omdat ze té graag een interview willen of een interessante quote willen halen. Er worden deals gemaakt waarbij niet alles wordt gepubliceerd, want anders spreekt je contact de volgende keer niet meer met je. Er wordt niet meer geresearched, maar genetwerkt. Terwijl goede onderzoeksjournalistiek verklaart en de feiten blootlegt. En daar zouden de kijkers in de aanloop naar de crisis een stuk meer aan hebben gehad.

Zie de volledige uitzending:

Of kijk naar de unedited and uncensored versie in 3 delen:

Stuur dit bericht door via: